اخبار آگورا

درود بر دوستان و همراهان آگورا

لطفاً جهت دسترسی به فایل های صوتی این انجمن، روی لینک های زیر کلیک کنید

 نمایش فایل های صوتی بر اساس قالب بندی زمانی

نمایش فایل های صوتی بر اساس قالب بندی موضوعی 

به آگورا كمك كنيد

لينک های ما
ورود کاربر
جلسات گذشته


 

   مدرنیته ایرانی‌ و انقلاب بهمن ۵۷  
  
 
  
  ------------------------------------------

 

زمان: ۳ تا ۶ بعد از ظهر.
 
تاریخ: شنبه بیست و هشتم فوریه ۲۰۱۵
 
مکان:  دانشگاه تورنتو، ساختمان OISE، اتاق ۵۱۷۰
 
آدرس: شماره ۲۵۲ خیابان بلور غربی، شهر تورنتوی کانادا
نزدیکترین ایستگاه مترو: ایستگاه سنت جورج
نقشه گوگل: ( http://bit.ly/akILNP )
---------------------------------------------------  

مجتبی مهدوی درباره موضوع این جلسه چنین توضیح میدهد 

تحولات اجتماعی نه در چنبره طبیعت و تاریخ هستند و نه محکوم به مشیتی که الهی خوانده شده. این تحولات، محصول کنش آگاهانه کنشگران در محدوده ساختارهای موجود است. در علوم اجتماعی چنین رابطه متقابلی را دیالکتیک ساختار – کارگزار (عاملیت اجتماعی) می‌نامند; رابطه‌ای که به نقد توامان اراده‌گرایی و ساختارگرایی می‌پردازد. تحلیل نیروهای اجتماعی – سیاسی در انقلاب بهمن ۵۷ و پس از آن  تنها در پرتو چنین رهیافتی از دقت کافی برخوردار است
نیروهای اجتماعی – سیاسی و فرهنگ سیاسی ایران پیش از انقلاب یکدست و یکسان نبود و روحانیت شیعی نمایندگی آن را برعهده نداشت. این تنوع فرهنگی را دست‌کم در پنج گفتمان می‌توان مشاهده کرد: اسلام گرایی آیت‌الله خمینی (خمینیسم)، گفتمان چپ اسلامی علی‌ شریعتی‌، گفتمان‌های چریکی مسلمان (مجاهدین خلق) و مارکسیسیتی (فدایی خلق)، و سکولار‌های ملی‌ (جبهه‌ ملی‌) و مارکسیست (حزب توده),و لیبرال‌های مسلمان و سکولار. اما چرا تنها اسلام گرایی آیت‌الله خمینی هژمونی یافت؟ دیالکتیک ساختار – کارگزار در چارچوب ایران پیش از انقلاب بر ما روشن می‌کند که محدودیت‌های سه‌گانه ساختاری (توسعه ناموزون، استبداد نفتی و جنگ سرد) امکان کنش سیاسی وعاملیت اجتماعی را از طریق سه کانال "گفتمان‌های رادیکال و پوپولیستی"، "نهادهای سنتی مذهبی" و "رهبری کاریزماتیک روحانیت" ممکن ساخته بود. از همین‌رو هژمونی اسلام گرایی آیت‌الله خمینی در این چارچوب قابل تحلیل است.  انقلاب بهمن ۵۷ نقطه عطفی تاریخی در بروز بحران مدرنیزاسیون آمرانه غرب‌محور بود. در آستانه انقلاب بهمن ۵۷، بدیل ایدئولوژی اسلامی به عنوان تنها پاسخ موجود به بحران مدرنیته ایرانی خود را شناساند. آلترناتیو اسلامی نه فقط به ابزاری در جهت تبیین خواست‌های سکولار طبقات محروم بدل شد بلکه نقشی کلیدی در تکوین هویت و علایق ایشان نیز بازی کرد
پیامد‌های خواسته و ناخواسته انقلاب ۵۷ و اسلام گرایی دولتی حاکم پس از انقلاب، تحولات ساختاری و فکری سه دهه اخیر، و ظهور جنبش‌های اجتماعی (زنان، دانشجویان، کارگران، و ...) جامعه ایران را دستخوش تحول کرده است. اینک در آستانه‌ چهارمین دهه پس از انقلاب، و در عصر پایان "فرا - روایت ها"، مدرنیته ایرانی‌ همچنان دچار بحران است. آیا گفتمان‌های پنجگانه پیش گفته نیز در پاسخ به تحولات جامعه ایران دچار تحول شده‌اند؟ سهم هر یک در پاسخگویی به نیازهای ایران امروز و تکوین مدرنیته ایرانی‌ چیست؟ 
بنابراین، در این جلسه بر سؤال زیر تمرکز میکنیم 
 در آستانه‌ چهارمین دهه پس از انقلاب، و در عصر پایان "فرا - روایت ها"، مدرنیته ایرانی‌ همچنان دچار بحران است. آیا گفتمان‌های دوران انقلاب قادر به پاسخگویی به نیازهای ایران امروز و تکوین مدرنیته ایرانی‌ هستند؟
----------------------------------------------------------------

:متن پیشنهادی برای مطالعه

The Rise of Khomeinism: Problematizing the Politics of Resistance in Pre-revolutionary Iran.
http://bit.ly/1DmLAx4

نبرد سیاسی گفتمان‌ها، پاسخ به بحران مدرنيته ايرانی
http://bit.ly/1BowB8j

 
-------------------------------------------------------------------------

 جلسات آگورا را در صفحات فیسبوک و ویمیو دنبال کنید