نشست 2:   درخت آلبالو - گفت و گو با سهیل پارسا

همراه با سهیل پارسا

تاریخ:  13 اپریل 2019

باغ آلبالو آخرین اثر داستان نویس شهیر روس آنتوان چخوف است که به عنوان تئاتری شعرگونه توصیف شده است. شعری در مورد زندگی و مرگ، تحول و تغییر. باغ آلبالو کمدی زندگی است. روش کارگردانی سهیل پارسا نگاه مینیمالیستی تازه ای به این شاهکار کلاسیک می اندازد که به کاوش ظرفیت بشر در خودتخریبی و خودفریبی، معمای زندگی، از دست رفتن ارزش ها و تنهایی بشر می پردازد

Soheil Parsa’s Biography
Soheil Parsa - Artistic Director of Modern Times Stage Company-Toronto, Canada
Soheil Parsa is an award-winning director, writer, dramaturg, choreographer and teacher, whose professional theatre career spans thirty years and two continents. In his native Iran, Soheil completed studies in Theatre Performance at the University of Tehran and began a promising career as an actor and director. Arriving in Canada with his family in 1984, Soheil completed a second Bachelor of Arts in Theatre Studies at York University and then went on to establish Modern Times Stage Company, one of the most innovating theatre companies in Canada. In 1995 Soheil received a New Pioneers Award by Skills for Change for Outstanding Contribution to the Arts by a recent immigrant to Canada. Soheil’s own work at Modern Times has been recognized with six Dora Mavor Moore Awards, a Chalmers Fellowship in 2002, a senior artist creation grant from the Canada Council, as well as a number of international prizes and master class requests. In 2007 and 2010 he was short-listed for the Siminovitch Prize in Theatre Celebrating Directors, the highest honour in Canadian theatre. In 2013, Soheil was awarded the Queen Elizabeth II Diamond Jubilee Medal for his contribution as a theatre artist to Canadian society. In 2015, he was named as the best director at the Toronto Theatre Critics awards.

Soheil_Parsa_Baghe_Albaloo.jpg

Summary of This Play
The Ranyevskaayas, a landowning family, are at the point of bankruptcy and are about to lose their estate. Lopakhin, a businessman, suggests they chop down the orchard and build houses. The family is horrified; the orchard represents the pleasant past, before the mysterious forces of the changing times threatened their idyllic existence. Lopakhin buys the land and proceeds to carry out his plan to destroy the orchard.


ویدیو یا صدای نشست های زیر در دسترس نیستند
کنترل و کنترل شدن با مریم کریمی : 2 مارس 2019- مطالعه این مقاله و این مقاله

فلسفه ی تکنولوژی با آتوسا کثیرزاده: 16 مارس 2019- مطالعه فصل اول و دوم از این کتاب


27 April 2019: How Can Beauty Be So Different in Different Cultures? With Mohan Matthen. Reading


نشست 4: معماری و بحران علم مدرن

همراه با رضا اساسی

تاریخ: 4 مه 2019

Recommended Reading: Introduction to Architecture and the Crisis of Modern Science

As a book, Architecture and the Crisis of Modern science, is a combination of architecture theory and Edmund Husserl’s The Crisis of European Science. This main subject is architectural phenomenology which is different from the phenomenology of architecture. As a movement started in 1950s (and expanded in the late 1970s until today), architectural phenomenology emphasizes on human experience, historical reflection, and ethical and poetic considerations. The anti-historicism of postwar modernism, the abstract Cartesian understanding of architectural geometry, banal imitations of post-modernism, and obliviousness towards the bodily perception of architectural space have been subject to bold Phenomenological criticism in architecture. The phenomenon of dwelling was one research theme in architectural phenomenology.

Is it modern science a misguided rationality cut off from its roots in the empirical Lebenswelt?
Is architectural knowledge grounded in representations derived from the experience of things, or it in abstract, mechanistic principles?

 
 

نشست 5: پست مدرنیسم در سینما

همراه با حسین معززی نیا

تاریخ: 11 مه 2019

مطالعه ی قبل از نشست: تبار شناسی پست مدرنیسم در سینما

درباره‌ی سخنران

حسین معززی‌نیا نویسنده، منتقد و مدرس سینماست. او از سال ۱۳۷۱ فعالیتش در مطبوعات سینمایی ایران را آغاز کرده و به‌عنوان نویسنده یا دبیر سرویس با نشریات متعددی همکاری کرده، از سال ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۵ هم سردبیری یک ماهنامه‌ی سینمایی به نام ۲۴ را بر عهده داشته است. علاوه بر این، از سال ۱۳۷۵ کار تدریس مبانی نقد فیلم و تاریخ سینما را در مراکز مختلف آموزشی بر عهده داشته که در دو سال گذشته این فعالیت را در شهر تورنتو نیز ادامه می‌دهد. از معززی‌نیا ۵ کتاب سینمایی نیز منتشر شده. او کارگردانی و تدوین تعدادی برنامه‌ی تلویزیونی و فیلم مستند را بر عهده داشته و در هیئت داوری یا هیئت انتخاب تعدادی از جشنواره‌های سینمایی هم عضویت داشته است
برای دیدن فعالیت های دیگر حسین معززی نیا می توانید به صفحه ی فیس بوک ایشان یا کانال تلگرام بروید

پست‌مدرنیسم در سینما: ‌از ظهور تا امروز
برای صحبت درباره‌ی نقاط تلاقی سینما و فلسفه، می‌توان مقاطع تاریخی متفاوتی را در نظر گرفت: از رسوخ ایده‌های فیلسوفان آلمانی در مکتب اکسپرسیونیسم که در دهه‌ی ۱۹۲۰ جان گرفت تا تأثیر اگزیستانسیالیسم بر موج نوی فرانسه در دهه‌ی ۱۹۶۰. اما بد نیست روی ارتباط سینما و پست‌مدرنیسم مکث کنیم که بحثی است فراگیرتر و گرچه نقطه‌ی عطف‌اش ابتدای دهه‌ی ۱۹۹۰ است، اما ریشه‌های کهن‌تر دارد و ما را وادار می‌کند بحث‌مان را از ظهور جنبش سوررئالیسم در هنر آغاز کنیم
عناوین بحث به این ترتیب خواهد بود
ـ پست‌مدرنیسم را چگونه تعریف می‌کنیم؟ آیا یک جها‌ن‌‌بینی مطلقاً جدید است که پس از ضعیف‌شدن مدرنیسم سربرمی‌آورد؟
ـ از چه مقطعی بازتاب این ایده را در فرهنگ عمومی مشاهده می‌کنیم؟
ـ پست‌مدرنیسم چه تأثیری بر فرهنگ عمومی دنیا و خصوصاً رسانه‌ها باقی می‌گذارد؟
ـ تأثیر پست‌مدرنیسم بر سینما: حمله به هر نوع نگرش كلان، هجو پي در پي، ارجاع به خود، بذله‌گويي افسارگسيخته، زوال هر نوع یقین و ايمان ترديدناپذير، رد تمايز سنتي ميان هنر والا و هنر مبتذل، گرايش به روايت غيرخطي، علاقه به تلفیق ژانرها و غیره

پرسش‌های قابل طرح پس از عرضه‌ی بحث
ـ آیا ظهور پست‌مدرنیسم باعث اعتلای اندیشه در سینما شد یا مضامین سینمایی را نازل‌تر کرد؟
ـ آیا این جریان امروز با همان قوت در تولیدات سینمایی حضور دارد؟

همچنین فیلم های زیر نمونه هایی از فیلم های پست مدرن هستند که به آشنایی بیشتر با موضوع کمک می کنند
Blue Velvet (1986), Barton Fink (1991), Bram Stoker's Dracula (1992), Reservoir Dogs (1992), Batman Returns (1992), Basic Instinct (1992), Pulp Fiction (1994), Scream (1996), Lost Highway (1997)

 
 

نشست 6: موسیقی اردوان کامکار

همراه با مهدی رضانیا

تاریخ: 18 مه 2019

Recommended Reading: On the Problem of Musical Analysis (pages 169–87) and

Music Theory, Phenomenology, and Modes of Perception (pages 327–92)

Persian classical music of post-revolutionary Iran -particularly the instrumental music has rarely been the subject of contextual or phenomenological analysis. The extraordinary events of post-revolutionary Iran dramatically restructured the customary activities in music from performance settings to dissemination and composition. The heavy governmental restrictions and prohibition of music in the first decade plus the overwhelming trauma of eight-year war with Iraq transformed the society and hence the artistic expression. Art is the reflection of a society and music expresses
not just the heritage and history of people but also their contemporary experiences. The generation who grew up in post-revolutionary Iran have created their own version of classical music.

Ardavan Kamkar is the youngest member of the renown Kamkar family who started music at age four and has been extremely active in music scene of post-revolutionary Iran with five solo albums and contributing in numerous other music projects and recordings.
He distinguished himself at a very young age (16) with his debut album “Daryā” (“Sea”) that was embraced by the young generation and was criticized by the traditionalists. After over forty years of music making, Kamkar’s creations have been extensively diverse in a number of musical elements such as tuning systems, techniques, forms and virtuosity. He has stretched the technical skills of santur playing to its farthest borders. His style is considered one the three most distinguished styles of santur playing in the past hundred years beside the style of Ostad Faramarz Payvar and Parviz Meshkatian.

This presentation however goes beyond the surface of his techniques and tuning systems and explores the underlying structures of his music through analysis as was suggested by Adorno (1982) which is between contextual and phenomenological analysis. I argue that music identity of Ardavan Kamkar is a dynamic overlapping of folklore music, santur repertoire, western music and his own innovations. Unlike his predecessors who employed radif as the primary source of creation and based on that source they maintained the authenticity and “Iranianness”, Kamkar has employed other sources as befitted his extraordinary time facing domestic and foreign challenges in a rapidly changing world that globalization massively impact every old tradition.

Questions for Discussion

1. What factor(s) would make a music Iranian?
- Instruments?
- Forms?
- Modes and melodies?
- Musical systems?
- The relation to the radif?

2. What are the factors that make a music valuable?
- Authenticity?
- Virtuosity?
- Public or elite acknowledgement? Or a line between them?